Alguén pronuncia o teu nome ao lonxe. Aínda non sabes por que.
Baixar
Alguén pronuncia o teu nome ao lonxe. Aínda non sabes por que.
Anxo chegou aquí seguindo a seu pai. Non recorda canto tempo durmiu. Só que ao abrir os ollos, un baleiro morno se apoderara da metade do seu corpo, e xa non respondía.
As paredes respiran humidade. A hedra entrou polas fiestras. Ninguén contesta. E cando cae a noite, algo reza moi lonxe, nun idioma que Anxo comprende sen querer.
Hai cousas que só se ven cando xa estás a medio camiño do outro lado.
Chega coa noite, entre néboa e cera. Non corre; non fai falta. Din os vellos que quen a mira de fronte, pasa a camiñar con ela. Só o xiz no chan e a humildade da terra poden facer que siga o seu camiño sen ti.
Unha cadeira, dúas mans e o chan frío. Aprende a moverte de novo, a arrastrarte cando non hai outra, a decidir a onde chegas e a onde xa non.
Ninguén che explicará nada. A verdade agóchase nas paredes, nos obxectos, nas voces que veñen de arriba. O resto, ponno ti.
A nosa terra, a nosa noite, a nosa lingua. Un mundo erguido sobre historias que se contan aquí desde hai séculos.
Alguén levantou estas paredes sobre pedra vella e auga durmida. O que había debaixo nunca marchou. Só agardaba.
Algunhas teñen dentes. Outras, só un nome que é mellor non escoitar.
Algo medra nos recunchos húmidos deste lugar. Séguenche o rastro do sangue e do ruído. Canto máis baixo esteas, máis preto están da túa cara.
Ás veces, no alto dun corredor, hai alguén que non se move. Só mira. E cando deixas de velo, xa é tarde para preguntarse onde foi.
Alá abaixo, onde a auga o cobre todo, alguén lava sen descanso unha prenda que xuraría que é súa. Non te achegues a escoitar o que canta: quen o fai, xa sabe o día no que a atopará seca.
Ao saír, o mundo parece por fin en paz. Non o está. E ao lonxe, entre a chuvia, alguén ergue muros contra algo que aínda non ten nome.
Mentres hai luz, buscas e reúnes. Cando cae, agóchate. Aprenderás a temer o momento en que o ceo escurece.
Un recurso que se gasta. Traza o círculo cando xa non hai tempo, ou marca as paredes para lembrar por onde xa pasaches.
Repárala, engrásaa, modifícaa. Rodamentos, freos, luz. Cada peza que atopes cambia o que podes facer e a onde podes chegar.
Unha roda mal coidada chía. E o chío escóitase máis lonxe do que pensas. Aquí, o silencio mantente vivo.
Veñen das reixas, dos ocos, das paredes. Nunca lles ves a cara. Falan de todo sen nomear nada.
Modos á parte para volver unha e outra vez: ciclos sen fin, retos coa cadeira e novas formas de poñerte a proba.
Estadea está en pleno desenvolvemento por un só creador, feito en Galicia, en galego.
O desenvolvemento cóntase en aberto. Arte, folclore e progreso, paso a paso.
Seguir en Steam Contacto